Borsten op bestelling

En voor je het weet ben je al weer bijna 2 weken moeder van een tweede zoon. 2 Weken te vroeg, na een snelle bevalling van nog geen 3 uur, maar gelukkig helemaal gezond is hij een paar dagen na de jaarwisseling geboren.

Nadat we afgelopen zomer overvallen waren door de zwangerschap hadden we gelukkig nog aardig wat maanden om aan het idee te wennen. Dus lekker naar Pukkelpop, waar ik een waanzinnig concert van Faith No More heb gezien. Deze kleine moet dus wel een goede muzieksmaak gaan krijgen.

Daarna alles in orde brengen in huis om een nieuwe telg te herbergen. Afscheid nemen van onze boeken- annex strijkkamer, om er een babykamer van te maken. Uiteraard een kleine verbouwing in huis: nieuwe kozijnen, dubbel glas en glas-in-lood laten restaureren. Maar dat waren we de afgelopen herfst toch al van plan, baby of niet.

Ook tijdens mijn laatste controles in de Daniël den Hoed was men verrast door het baby-nieuws. Aan alle kanten is ons verzekerd, dat de relatief korte operatie voor de borstreconstructie en de medicatie geen nadelige gevolgen zullen hebben voor de baby. Ik kon eind november 2009 zelfs nog voor m’n tepelrecontructie gaan, als ik dat zou willen, zei de plastisch chirurg. Die ingreep vindt namelijk onder plaatselijke verdoving plaats. Omdat ik het niet zag zitten met een dikke buik weer een operatie (hoe klein ook) en herstel in te gaan, heb ik gezegd dat dat in 2010 wel komt. Onze oudste was 4 weken te vroeg, en ik zag het al voor me dat ik met de plakkers nog op m’n borsten zou gaan bevallen. Nee hoor, ergens in 2010 is vroeg genoeg om de borstreconstructie helemaal af te ronden.

Misschien wel beter ook voor de littekens. Die zijn onder invloed van zwangerschapshormonen aardig bruin verkleurd. Eerst maar eens wachten tot dat is weggetrokken.

Verder is deze borstloze zwangerschap goed verlopen. Ik heb wel flink last gehad van mijn rug, maar weer een eigen auto aanschaffen deed wonderen ;-). En op het eind werd zelfs lopen naar de stad wel erg zwaar. Ik had er letterlijk geen puf voor. Maar dat is niet verwonderlijk, zoonlief nummer 2 was 1,5 kilo zwaarder bij z’n geboorte dan z’n oudere broer. En uiteraard is zwanger zijn op je 38e toch wat zwaarder dan op je 31e.

Het borstloze ontzwangeren bevalt me zelfs prima. Veel minder last van zweetaanvallen en stemmingswisselingen. Misschien komt dat door het winterse jaargetijde of het feit dat je bij een tweede kind weer makkelijker in het ritme komt, maar ik vind het verschil met vorige keer  (toen ik m’n borsten nog had) wel opvallend. En uiteraard heb ik geen last stuwing of andere borstperikelen.

Bij de oudste heb ik met plezier 11 maanden borstvoeding gegeven. Maar nu mis ik het totaal niet. Ik ben eigenlijk blij dat na ruim 1 1/2 jaar m’n lijf eindelijk weer van mezelf is.

Vorige week zijn we erachter gekomen dat ik geheel onverwacht en totaal ongepland zwanger ben. Uit de echo die ik afgelopen vrijdag heb gehad, blijkt dat het ook al erg ver is: ik ben half januari volgend jaar uitgerekend.
We zijn hiervan eerlijk gezegd nogal ondersteboven. Een tweede kind was voor ons al jaren een gepasseerd station, hielden er niet eens rekening mee dat het nog mogelijk was.

Alles leek er op de echo trouwens goed uit te zien. De narcose en de pre-medicatie van de operatie lijken geen nadelige effecten gehad te hebben.

Het spreekt voor zich dat dit ons leven, ons werk en ons vrijwilligerswerk aardig op z’n kop zal zetten. Al kan ik daar nu, nu het nieuws nog zo vers is, geen concrete uitspraken over doen.
We hebben de komende weken nog lekker vrij, en hopelijk kunnen we dan alles wat laten bezinken. Want ook al zijn manlief en ik alletwee redelijk nuchtere mensen, dit heeft toch even z’n tijd nodig.

Gelukkig stond er vandaag een vriendin op de stoep met een grote tas vol positiekleding, en samen met het bezoek aan de verloskundige van vanmiddag maakt dat het al iets tastbaarder.