Borsten op bestelling

En voor je het weet ben je al weer bijna 2 weken moeder van een tweede zoon. 2 Weken te vroeg, na een snelle bevalling van nog geen 3 uur, maar gelukkig helemaal gezond is hij een paar dagen na de jaarwisseling geboren.

Nadat we afgelopen zomer overvallen waren door de zwangerschap hadden we gelukkig nog aardig wat maanden om aan het idee te wennen. Dus lekker naar Pukkelpop, waar ik een waanzinnig concert van Faith No More heb gezien. Deze kleine moet dus wel een goede muzieksmaak gaan krijgen.

Daarna alles in orde brengen in huis om een nieuwe telg te herbergen. Afscheid nemen van onze boeken- annex strijkkamer, om er een babykamer van te maken. Uiteraard een kleine verbouwing in huis: nieuwe kozijnen, dubbel glas en glas-in-lood laten restaureren. Maar dat waren we de afgelopen herfst toch al van plan, baby of niet.

Ook tijdens mijn laatste controles in de Daniël den Hoed was men verrast door het baby-nieuws. Aan alle kanten is ons verzekerd, dat de relatief korte operatie voor de borstreconstructie en de medicatie geen nadelige gevolgen zullen hebben voor de baby. Ik kon eind november 2009 zelfs nog voor m’n tepelrecontructie gaan, als ik dat zou willen, zei de plastisch chirurg. Die ingreep vindt namelijk onder plaatselijke verdoving plaats. Omdat ik het niet zag zitten met een dikke buik weer een operatie (hoe klein ook) en herstel in te gaan, heb ik gezegd dat dat in 2010 wel komt. Onze oudste was 4 weken te vroeg, en ik zag het al voor me dat ik met de plakkers nog op m’n borsten zou gaan bevallen. Nee hoor, ergens in 2010 is vroeg genoeg om de borstreconstructie helemaal af te ronden.

Misschien wel beter ook voor de littekens. Die zijn onder invloed van zwangerschapshormonen aardig bruin verkleurd. Eerst maar eens wachten tot dat is weggetrokken.

Verder is deze borstloze zwangerschap goed verlopen. Ik heb wel flink last gehad van mijn rug, maar weer een eigen auto aanschaffen deed wonderen ;-). En op het eind werd zelfs lopen naar de stad wel erg zwaar. Ik had er letterlijk geen puf voor. Maar dat is niet verwonderlijk, zoonlief nummer 2 was 1,5 kilo zwaarder bij z’n geboorte dan z’n oudere broer. En uiteraard is zwanger zijn op je 38e toch wat zwaarder dan op je 31e.

Het borstloze ontzwangeren bevalt me zelfs prima. Veel minder last van zweetaanvallen en stemmingswisselingen. Misschien komt dat door het winterse jaargetijde of het feit dat je bij een tweede kind weer makkelijker in het ritme komt, maar ik vind het verschil met vorige keer  (toen ik m’n borsten nog had) wel opvallend. En uiteraard heb ik geen last stuwing of andere borstperikelen.

Bij de oudste heb ik met plezier 11 maanden borstvoeding gegeven. Maar nu mis ik het totaal niet. Ik ben eigenlijk blij dat na ruim 1 1/2 jaar m’n lijf eindelijk weer van mezelf is.

Met nog een paar dagen te gaan voor de 2e operatie, zijn de voorbereidingen in volle gang. Ticket voor Rock Werchter is verkocht; zaken op het werk bijna afgerond, opvang voor kindlief voor donderdag tussen de middag geregeld, strijk (nog niet helemaal) weggewerkt.
Daarnaast heb ik de voorraad luchtige joggingbroeken en shirts met knoopjes weer aardig aangevuld. En als ik naar de weersvoorspelling voor komende week kijk, moeten deze echt dun zijn. Het is in ziekenhuizen altijd al warm, laat staan als het buiten ruim 25 graden is.

De anesthesioloog heeft groen licht gegeven voor de operatie. Bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte zijn prima. Maar het blijft ongemakkelijk om tegenover 2 mannen te laten zien hoe wijd je mond open kan. Dit i.v.m. met beademing tijdens de operatie.

Overigens is er 1 ding dat ik nog niet weet: hoe lang ik dit keer in het ziekenhuis blijf. De verpleegkundige vroeg me tijdens het intakegespek of de plastisch chirurg me dit had verteld. Maar ik heb na de laatste vulbeurt in november vorig jaar geen plastisch chirurg meer gezien!
Toen ik haar vertelde dat ik verwachtte binnen een paar dagen met drains en al weer thuis te zijn, was ze erg verbaasd. “Meestal laten we patiënten niet zo snel gaan.” Nou, je denkt toch niet dat ik net zo lang in het ziekenhuis blijf, tot de drains eruit kunnen?
In de Daniël werken ze patiënten, die na een zware dubbele borstamputatie + reconstructie nog amper kunnen lopen, na een paar dagen het ziekenhuis uit. En in het Dijkzigt zouden ze je na een lichtere operatie juist lang vasthouden?
Ik heb de verpleegkundige gezegd dat ik dit verschil in behandeling in nota bene dezelfde groep ziekenhuizen niet begrijp.

Ze zal wel weer gedacht hebben: “daar heb je weer zo’n eigenwijs.” Zeker toen ik ook nog eens zei dat ik absoluut niet op een kamer met gemengd verplegen terecht wil komen.