Borsten op bestelling

Vorige week zijn we erachter gekomen dat ik geheel onverwacht en totaal ongepland zwanger ben. Uit de echo die ik afgelopen vrijdag heb gehad, blijkt dat het ook al erg ver is: ik ben half januari volgend jaar uitgerekend.
We zijn hiervan eerlijk gezegd nogal ondersteboven. Een tweede kind was voor ons al jaren een gepasseerd station, hielden er niet eens rekening mee dat het nog mogelijk was.

Alles leek er op de echo trouwens goed uit te zien. De narcose en de pre-medicatie van de operatie lijken geen nadelige effecten gehad te hebben.

Het spreekt voor zich dat dit ons leven, ons werk en ons vrijwilligerswerk aardig op z’n kop zal zetten. Al kan ik daar nu, nu het nieuws nog zo vers is, geen concrete uitspraken over doen.
We hebben de komende weken nog lekker vrij, en hopelijk kunnen we dan alles wat laten bezinken. Want ook al zijn manlief en ik alletwee redelijk nuchtere mensen, dit heeft toch even z’n tijd nodig.

Gelukkig stond er vandaag een vriendin op de stoep met een grote tas vol positiekleding, en samen met het bezoek aan de verloskundige van vanmiddag maakt dat het al iets tastbaarder.

Vandaag kreeg ik een e-mail van één van mijn kamergenoten, die op dezelfde dag in september 2008 is geopereerd. Ook zij staat nog steeds op de wachtlijst voor de 2e operatie, waarbij de expander wordt vervangen door een definitieve borstprothese. Net als ik loopt ze in het dagelijks leven tegen beperkingen aan. Geen planning kunnen maken voor werk of vakanties; moeite met goede kleding vinden voor die strakke nepborsten; pijn en ongemak bij allerlei simpele, dagelijkse dingen (autorijden, strijken en de rest van het huishouden enz.).
Heel sneu voor haar is dat zij na haar operatie niet meer heeft kunnen dansen. Terwijl haar wekelijkse dansuurtjes op hoog niveau haar lust en leven zijn.
Ze heeft van de week te horen gekregen dat ze op z’n vroegst eind september/oktober aan de beurt is voor de volgende operatie (ik dus ongetwijfeld ook). En pas nadat ze bij de plastisch chirurg had geklaagd over pijn door de expander. Die pijn is niet zo verwonderlijk en voor mij heel herkenbaar. De borstspier is na al die maanden zodanig opgerekt dat er makkelijk een randje van expander pijnlijk kan verschuiven.
Mijn kamergenoot overweegt nu een klacht in te dienen bij het ziekenhuis: al die maanden wachten terwijl haar een eerdere operatiedatum was voorgespiegeld. Ik vraag me af of ik dat wil. Zo’n procedure kost een hoop energie en levert misschien helemaal niets op. De artsen zelf zeggen toch niets aan de wachtlijsten te kunnen doen.
In ieder geval heb ik ons beider verhalen voorgelegd aan mijn eigen arts en een genetisch consulent bij het ErasmusMC. En wellicht dat we dit probleem ook als werkgroep Erfelijkheid moeten oppakken. We hebben immers na een zeer geslaagd congres van 18 april jl. weer tijd om ons met andere zaken op het gebied van erfelijke borstkanker bezig te houden.
Want als je volgens mij nergens aankaart dat 10 maanden rondlopen met strakke, plastic expanders je enorm beperkt in je dagelijks leven, en dus eigenlijk onacceptabel is, dan zal geen enkele arts het probleem zien. Het weefsel dat ziek is/kon worden is immers weggesneden, dus je bent geen medisch gevaar meer. Je kan dus best een paar maanden geparkeerd worden, lijken ze te denken.