Borsten op bestelling

Vorige week zijn we erachter gekomen dat ik geheel onverwacht en totaal ongepland zwanger ben. Uit de echo die ik afgelopen vrijdag heb gehad, blijkt dat het ook al erg ver is: ik ben half januari volgend jaar uitgerekend.
We zijn hiervan eerlijk gezegd nogal ondersteboven. Een tweede kind was voor ons al jaren een gepasseerd station, hielden er niet eens rekening mee dat het nog mogelijk was.

Alles leek er op de echo trouwens goed uit te zien. De narcose en de pre-medicatie van de operatie lijken geen nadelige effecten gehad te hebben.

Het spreekt voor zich dat dit ons leven, ons werk en ons vrijwilligerswerk aardig op z’n kop zal zetten. Al kan ik daar nu, nu het nieuws nog zo vers is, geen concrete uitspraken over doen.
We hebben de komende weken nog lekker vrij, en hopelijk kunnen we dan alles wat laten bezinken. Want ook al zijn manlief en ik alletwee redelijk nuchtere mensen, dit heeft toch even z’n tijd nodig.

Gelukkig stond er vandaag een vriendin op de stoep met een grote tas vol positiekleding, en samen met het bezoek aan de verloskundige van vanmiddag maakt dat het al iets tastbaarder.

Vanmorgen heb ik het afsprakenbureau van de Daniël den Hoed gebeld, of ze al iets wisten van een voorlopige datum van mijn tweede operatie.  Anders zit je toch maar te wachten op een oproep die elk moment in de brievenbus kan vallen. Nou, m’n naam was nog net niet van de wachtlijst gevallen, maar het scheelde geloof ik niet veel. Pas vanaf mei kan ik een oproep verwachten.  Aan de ene kant vervelend, omdat ik dan nog langer als een stijve hark moet rondlopen met mijn twee plastic waterbollen, maar aan de andere kant … ; volgende week is er een weer een ladies-only night bij één van mijn vriendinnen, daar kan ik dus bij zijn (niks spectaculairs, gewoon een kinderkleding party ). En wanneer mijn vader volgende maand met pensioen gaat, kan ik dat meevieren, zonder dat ik in de kreukels lig.  Ook voor m’n collega’s is het wel lekker, we kunnen nu in ieder geval tot en met april werkzaamheden inplannen. En waar ik toch ook wel blij mee ben, is dat ik nu gewoon kan meehelpen met de het landelijk congres erfelijke borst- en eierstokkanker op 18 april 2009, dat we met de werkgroep erfelijkheid aan het organiseren zijn.