Nadat we afgelopen zomer overvallen waren door de zwangerschap hadden we gelukkig nog aardig wat maanden om aan het idee te wennen. Dus lekker naar Pukkelpop, waar ik een waanzinnig concert van Faith No More heb gezien. Deze kleine moet dus wel een goede muzieksmaak gaan krijgen.

Daarna alles in orde brengen in huis om een nieuwe telg te herbergen. Afscheid nemen van onze boeken- annex strijkkamer, om er een babykamer van te maken. Uiteraard een kleine verbouwing in huis: nieuwe kozijnen, dubbel glas en glas-in-lood laten restaureren. Maar dat waren we de afgelopen herfst toch al van plan, baby of niet.

Ook tijdens mijn laatste controles in de Daniël den Hoed was men verrast door het baby-nieuws. Aan alle kanten is ons verzekerd, dat de relatief korte operatie voor de borstreconstructie en de medicatie geen nadelige gevolgen zullen hebben voor de baby. Ik kon eind november 2009 zelfs nog voor m’n tepelrecontructie gaan, als ik dat zou willen, zei de plastisch chirurg. Die ingreep vindt namelijk onder plaatselijke verdoving plaats. Omdat ik het niet zag zitten met een dikke buik weer een operatie (hoe klein ook) en herstel in te gaan, heb ik gezegd dat dat in 2010 wel komt. Onze oudste was 4 weken te vroeg, en ik zag het al voor me dat ik met de plakkers nog op m’n borsten zou gaan bevallen. Nee hoor, ergens in 2010 is vroeg genoeg om de borstreconstructie helemaal af te ronden.

Misschien wel beter ook voor de littekens. Die zijn onder invloed van zwangerschapshormonen aardig bruin verkleurd. Eerst maar eens wachten tot dat is weggetrokken.

Verder is deze borstloze zwangerschap goed verlopen. Ik heb wel flink last gehad van mijn rug, maar weer een eigen auto aanschaffen deed wonderen ;-). En op het eind werd zelfs lopen naar de stad wel erg zwaar. Ik had er letterlijk geen puf voor. Maar dat is niet verwonderlijk, zoonlief nummer 2 was 1,5 kilo zwaarder bij z’n geboorte dan z’n oudere broer. En uiteraard is zwanger zijn op je 38e toch wat zwaarder dan op je 31e.

Het borstloze ontzwangeren bevalt me zelfs prima. Veel minder last van zweetaanvallen en stemmingswisselingen. Misschien komt dat door het winterse jaargetijde of het feit dat je bij een tweede kind weer makkelijker in het ritme komt, maar ik vind het verschil met vorige keer  (toen ik m’n borsten nog had) wel opvallend. En uiteraard heb ik geen last stuwing of andere borstperikelen.

Bij de oudste heb ik met plezier 11 maanden borstvoeding gegeven. Maar nu mis ik het totaal niet. Ik ben eigenlijk blij dat na ruim 1 1/2 jaar m’n lijf eindelijk weer van mezelf is.

Alles leek er op de echo trouwens goed uit te zien. De narcose en de pre-medicatie van de operatie lijken geen nadelige effecten gehad te hebben.

Het spreekt voor zich dat dit ons leven, ons werk en ons vrijwilligerswerk aardig op z’n kop zal zetten. Al kan ik daar nu, nu het nieuws nog zo vers is, geen concrete uitspraken over doen.
We hebben de komende weken nog lekker vrij, en hopelijk kunnen we dan alles wat laten bezinken. Want ook al zijn manlief en ik alletwee redelijk nuchtere mensen, dit heeft toch even z’n tijd nodig.

Gelukkig stond er vandaag een vriendin op de stoep met een grote tas vol positiekleding, en samen met het bezoek aan de verloskundige van vanmiddag maakt dat het al iets tastbaarder.

Verder hou ik me nog steeds heel rustig en doe weinig. Dus als manlief door het huis raast als de witte schoonmaaktornado (zonder schortje), lees ik op de bank of onder de parasol in de tuin m’n boekje. Kindlief is deze eerste vakantieweek uit logeren geweest bij opa en oma, dus daar hadden we ook geen omkijken naar.

Vervelen doe ik me niet snel, dus nu ook niet. En nee, het voelt echt niet aan als een luie vakantie. Door de strakke sport bh word ik er elke dag (en nacht) aan herinnerd dat m’n lijf nog aan het herstellen is. Al is dat deze keer gelukkig zonder pijn en andere ongemakken.

De pleisters heb ik zaterdagmiddag verwijderd, en daardoor voel ik de hechtingen wat meer zitten. Maar het is gelukkig niet echt pijnlijk.

Ben wel benieuwd wanneer de narcose helemaal uit m’n lijf is. Gisterenmiddag ging ik ‘even’ liggen voor een dutje. Na 2 uur werd ik flink groggy wakker. Gelukkig voor man en kindlief waren ze op dat moment niet in de buurt om me op af te reageren.

Na alle Hema’s, Hünkemüllers en Livera’s ben ik uiteindelijk toch bij de dames van de prothese bh winkel terecht gekomen. Deze winkel had wél het merk/type op voorraad, dat ik van te voren op internet had gevonden. En na de vorige operatie hebben ze me ook prima geholpen. Bovendien kijken deze dames, als ze helpen met passen, niet op van tepelloze, met pleisters beplakte siliconenborsten.

Nu ben ik de trotse bezitter van 2 stevige, peperdure, bh’s van het merk Anita, maat 90C. Die duwen het hele zaakje goed naar beneden en naar het midden. Mijn oma zou jaloers zijn op deze degelijke dingen. Zeker omdat 1 ervan ook nog in huidkleur is (brrrr).

Nog een paar weken geduld, dan kan ik op zoek naar een Marlies Dekker model, of andere niemendalletjes.

Wat een verschil met vorige keer zeg: ik ben mobiel, kan alles zelf doen en heb geen pijn.
Natuurlijk voel je dat de littekens open zijn en dat er hechtingen inzitten, maar in vergelijking met vorig jaar stelt het niets voor. Elke medicijnronde met paracetamol heb ik in ieder geval overgeslagen.

Natuurlijk weet ik dat ik het de komende tijd rustig aan moet doen: niet fietsen de eerste 2 weken, zwemmen en sporten zo’n 6 weken nog niet. M’n borsten moeten natuurlijk wel de rust krijgen om goed op hun plaats te gaan zitten. Anders gaat het kapsel (nee niet m’n haar ….) op de verkeerde plek zitten, en dat herstellen is een bloederig werkje.

Voorlopig is alles goed gegaan, en ben ik er helemaal klaar voor om naar huis te gaan. Of de mannen dat ook zijn? Die hadden misschien wat meer dagen zonder moeders thuis willen zijn.

Mooi kun je ze nog niet echt noemen, maar medisch gezien ziet het er wel heel erg netjes uit. Een stel nette hechtingen, die nog onder doorzichtige pleisters zitten. Het moet nu allemaal nog een beetje op z’n plek gaan hangen. In ieder geval zitten ze niet meer op zo’n onnatuurlijke hoogte, maar zitten ze op hun normale plek en hebben ze een beschaafd formaat.

Dus tot nu toe ben ik al heel tevreden.