Borsten op bestelling

Vanmorgen heb ik het afsprakenbureau van de Daniël den Hoed gebeld, of ze al iets wisten van een voorlopige datum van mijn tweede operatie.  Anders zit je toch maar te wachten op een oproep die elk moment in de brievenbus kan vallen. Nou, m’n naam was nog net niet van de wachtlijst gevallen, maar het scheelde geloof ik niet veel. Pas vanaf mei kan ik een oproep verwachten.  Aan de ene kant vervelend, omdat ik dan nog langer als een stijve hark moet rondlopen met mijn twee plastic waterbollen, maar aan de andere kant … ; volgende week is er een weer een ladies-only night bij één van mijn vriendinnen, daar kan ik dus bij zijn (niks spectaculairs, gewoon een kinderkleding party ). En wanneer mijn vader volgende maand met pensioen gaat, kan ik dat meevieren, zonder dat ik in de kreukels lig.  Ook voor m’n collega’s is het wel lekker, we kunnen nu in ieder geval tot en met april werkzaamheden inplannen. En waar ik toch ook wel blij mee ben, is dat ik nu gewoon kan meehelpen met de het landelijk congres erfelijke borst- en eierstokkanker op 18 april 2009, dat we met de werkgroep erfelijkheid aan het organiseren zijn.

Ik kon het niet laten. Vandaag heb ik tóch geschaatst. Niet op m’n noren, maar op oude kunstschaatsen die nog van mijn moeder zijn geweest. Van de week was ik al met kindlief op het ijs geweest, gewoon even voelen hoe ijs ook al weer voelt onder je voeten. En gisteren, met dat heerlijke winterzonnetje had ik echt spijt dat ik zelf m’n schaatsen niet bij me had. Vandaag stond er een schaatsmiddag met vrienden en de kids op het programma. Gewoon op de plaatselijke vaart, met een slee voor de allerkleinsten, glij-ijzers voor de iets oudere jongens, en warme chocomel en broeder na afloop. Manlief hebben we de hele middag niet gezien. Ook al is het topdrukte deze maand voor zijn bedrijf, hij moest en zou toch wat schaatskilometers maken. Geef hem eens ongelijk. En ook al kon ik zelf slechts een paar metertjes maken, het was perfect. Een schaatsweekend om weer jaren op te kunnen teren. Natuurlijk was ik bang om te vallen, maar de lol die de kids hadden, maakte dat ik die angst vergat. Dus toen ik bij het maken van een foto ineens op m’n achterwerk lag, schrok ik niet eens. Wel had ik in een reflex m’n hand uitgestoken om op te steunen (niet die met het fototoestel!). En aangezien daar wat meer gewicht op kwam, dan de laatste keer dat ik op de schaats stond, zit ik nu toch met een beurse pols dit stukje te tikken.

Benieuwd wat de baas daar morgen van zegt, als blijkt dat ik daardoor mijn eerste vakantiedag van het jaar moet opnemen….