Borsten op bestelling

Met nog een paar dagen te gaan voor de 2e operatie, zijn de voorbereidingen in volle gang. Ticket voor Rock Werchter is verkocht; zaken op het werk bijna afgerond, opvang voor kindlief voor donderdag tussen de middag geregeld, strijk (nog niet helemaal) weggewerkt.
Daarnaast heb ik de voorraad luchtige joggingbroeken en shirts met knoopjes weer aardig aangevuld. En als ik naar de weersvoorspelling voor komende week kijk, moeten deze echt dun zijn. Het is in ziekenhuizen altijd al warm, laat staan als het buiten ruim 25 graden is.

De anesthesioloog heeft groen licht gegeven voor de operatie. Bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte zijn prima. Maar het blijft ongemakkelijk om tegenover 2 mannen te laten zien hoe wijd je mond open kan. Dit i.v.m. met beademing tijdens de operatie.

Overigens is er 1 ding dat ik nog niet weet: hoe lang ik dit keer in het ziekenhuis blijf. De verpleegkundige vroeg me tijdens het intakegespek of de plastisch chirurg me dit had verteld. Maar ik heb na de laatste vulbeurt in november vorig jaar geen plastisch chirurg meer gezien!
Toen ik haar vertelde dat ik verwachtte binnen een paar dagen met drains en al weer thuis te zijn, was ze erg verbaasd. “Meestal laten we patiënten niet zo snel gaan.” Nou, je denkt toch niet dat ik net zo lang in het ziekenhuis blijf, tot de drains eruit kunnen?
In de Daniël werken ze patiënten, die na een zware dubbele borstamputatie + reconstructie nog amper kunnen lopen, na een paar dagen het ziekenhuis uit. En in het Dijkzigt zouden ze je na een lichtere operatie juist lang vasthouden?
Ik heb de verpleegkundige gezegd dat ik dit verschil in behandeling in nota bene dezelfde groep ziekenhuizen niet begrijp.

Ze zal wel weer gedacht hebben: “daar heb je weer zo’n eigenwijs.” Zeker toen ik ook nog eens zei dat ik absoluut niet op een kamer met gemengd verplegen terecht wil komen.

De dame van de verzekering heeft woord gehouden. Nog diezelfde vrijdag een paar weken geleden belde ze terug, dat ze een voorlopige operatiedatum voor me had: vrijdag 3 juli op de centrumlocatie van het ErasmusMC. En op 21 mei belde het unithoofd van de afdeling plastische chirurgie of ik echt geopereerd wilde worden (ja, natuurlijk) en dat ze mijn protheses zou gaan bestellen (zijn die vorig jaar niet besteld dan?).

En vandaag lag de oproep voor de operatie in de brievenbus: melden op donderdagmiddag 2 juli en de operatie op vrijdag 3 juli.

De operatie is dus niet in de Daniël den Hoed zelf, maar in het ‘Dijkzigt’. De centrumlocatie heeft een extra dag ingepland voor patiënten van het ErasmusMC. De ziekenhuizen van het ErasmusMC maken gebruik van dezelfde poel plastisch chirurgen, dus het maakt eigenlijk niets uit in welk ziekenhuis je wordt geopereerd.

Of mijn operatiedatum nu het resultaat is van pressie van de verzekering, of doordat de artsen het wachtlijstprobleem intern hebben besproken, weet ik niet. In ieder geval ben ik blij dat ik met succes heb kunnen aankaarten dat al die maanden extra wachten op een wissel-operatie niet acceptabel is. Ik zit straks toch nog op 10 maanden na de amputatie, en dat is al te lang.

Extra wrang vond ik het om te vernemen dat mijn kamergenoot geen wachtlijstbemiddeling kan inschakelen. En van hetzelfde unithoofd heeft ze te horen gekregen dat ze toch echt tot september/oktober op haar oproep moet wachten. Dat ze inmiddels door lichamelijke klachten bij de fysiotherapeut loopt vind ik te erg voor woorden. En ook voor mij wordt het nu zwaar. Ik ben nog jong en verder gezond, maar ik merk dat ik steeds stijver word en last begin te krijgen van m’n rug.  Een uur lopen in de stad gaat nog net. En dan heb ik het nog niet over de 10 kilo extra die ik meezeul doordat ik al die maanden niet fatsoenlijk heb kunnen sporten.

Ik kijk er echt naar uit om straks weer soepel te kunnen bewegen.  Voor het eerst tijdens muziekfestival Pukkelpop in België waarschijnlijk. Dan kan ik stagediven zonder bang te zijn iemand het licht uit z’n ogen te meppen met m’n plastic. En dat ik m’n combi-ticket voor muziekfestival Rock Werchter nu moet gaan verkopen … het moet maar. Het vooruitzicht nog voor de zomervakantie geholpen te worden in plaats van oktober maakt dat allemaal goed.