Borsten op bestelling

Vorige week zijn we erachter gekomen dat ik geheel onverwacht en totaal ongepland zwanger ben. Uit de echo die ik afgelopen vrijdag heb gehad, blijkt dat het ook al erg ver is: ik ben half januari volgend jaar uitgerekend.
We zijn hiervan eerlijk gezegd nogal ondersteboven. Een tweede kind was voor ons al jaren een gepasseerd station, hielden er niet eens rekening mee dat het nog mogelijk was.

Alles leek er op de echo trouwens goed uit te zien. De narcose en de pre-medicatie van de operatie lijken geen nadelige effecten gehad te hebben.

Het spreekt voor zich dat dit ons leven, ons werk en ons vrijwilligerswerk aardig op z’n kop zal zetten. Al kan ik daar nu, nu het nieuws nog zo vers is, geen concrete uitspraken over doen.
We hebben de komende weken nog lekker vrij, en hopelijk kunnen we dan alles wat laten bezinken. Want ook al zijn manlief en ik alletwee redelijk nuchtere mensen, dit heeft toch even z’n tijd nodig.

Gelukkig stond er vandaag een vriendin op de stoep met een grote tas vol positiekleding, en samen met het bezoek aan de verloskundige van vanmiddag maakt dat het al iets tastbaarder.

Gelukkig zijn de plekjes die vorige keer nog open waren in de loop van de week dichtgegaan. Het is geen warm zweetweer geweest, dus dat zal ook wel hebben meegeholpen. Het litteken links zal aan de onderkant wel iets breder worden, maar dat zit toch uit het zicht.
Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst weer gaan fietsen, maar dat was nog niet zo’n goed idee. Ik heb zo’n moederfiets met een heel breed stuur, zeg maar: model slagschip. Handig voor het vervoer van de kid en kilo’s boodschappen, maar nu nog een beetje te zwaar.
Natuurlijk weet ik, dat ik over 3 weken ook spierpijn zal hebben, als ik al m’n gewone bezigheden weer oppak, maar nu vond ik het trekkerige gevoel aan m’n hechtingen nog niet zo prettig.