Borsten op bestelling

Gisterenmiddag ben ik op zoek gegaan naar een paar goede sport bh’s voor de komende weken. Dit heb ik niet voor de operatie gedaan, omdat ik niet zeker wist met welke maat ik uit het ziekenhuis zou komen. Natuurlijk heb je van tevoren wel een idee, maar je moet maar afwachten hoe het echt uitpakt.

Na alle Hema’s, Hünkemüllers en Livera’s ben ik uiteindelijk toch bij de dames van de prothese bh winkel terecht gekomen. Deze winkel had wél het merk/type op voorraad, dat ik van te voren op internet had gevonden. En na de vorige operatie hebben ze me ook prima geholpen. Bovendien kijken deze dames, als ze helpen met passen, niet op van tepelloze, met pleisters beplakte siliconenborsten.

Nu ben ik de trotse bezitter van 2 stevige, peperdure, bh’s van het merk Anita, maat 90C. Die duwen het hele zaakje goed naar beneden en naar het midden. Mijn oma zou jaloers zijn op deze degelijke dingen. Zeker omdat 1 ervan ook nog in huidkleur is (brrrr).

Nog een paar weken geduld, dan kan ik op zoek naar een Marlies Dekker model, of andere niemendalletjes.

En met de zesde tankbeurt zitten we nu op 620 ml. Het begint er al weer redelijk gevuld uit te zien. Alleen nog wel erg breed en hoog geplaatst. Maar als ik een BH aantrek ziet m’n voorgevel er zelfs weer enigszins normaal uit. Gelukkig dus maar dat ik geen enkele BH heb weggegooid, onder het mom van “die kan ik toch nooit meer aan”. Uit alle soorten en maten kan ik kiezen welke mij op dat moment het beste past. Omdat ik geen last heb van de zwaartekracht, kan ik zelfs die lichtgewicht, maar o zo mooie setjes aan, die vroeger na 1 keer dragen achter in de kast belandden. Diezelfde setjes die volgens mij voor plastic paspoppen worden gemaakt, en die geen enkele vrouw normaal gesproken lekker vindt zitten. Juist die dingen zitten mij, met m’n plastic boezem, nu als gegoten.