Borsten op bestelling

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik zeer gesteld ben op mijn eigen achternaam. Ik mag dan wel 15 jaar getrouwd zijn, ik gruw ervan met de naam van mijn man te worden aangesproken of aangeschreven. Bij allerlei instanties sta ik ook netjes alleen onder mijn eigen achternaam geregistreerd, het is immers mijn wettelijke naam.

Mijn echtgenoot is heus wel mijn liefhebbende echtgenoot, en ook met z’n naam is niets mis. Maar mijn eigen achternaam is heilig. Al heeft die soms veel weg van een ‘heilige graal’. Afgelopen februari kon ik mijn eigen belastingaangifte niet doen, zonder digitale handtekening van manlief. En een recente bestelling bij De Bezorgbeer was toch echt door mijzelf gedaan, maar werd op naam van manlief bezorgd.

Vandaag was ik bij de medische dienst op mijn werk. Ik wilde er een afspraak maken met de bedrijfarts om uit te leggen wat de operatie inhoudt en wat dat betekent voor mijn afwezigheid op het werk. Ik zit er natuurlijk niet op te wachten dat ik straks 2 dagen na de operatie wordt gebeld met de vraag wanneer ik weer aan de slag ga.
De dame van de administratie maakte keurig een afspraak in de digitale agenda van de arts (7 juli) en gaf me een printje mee ter bevestiging. En die brief stond op naam van … juist. Een typish geval van verkeerd vinkje in het elektronisch personeelsdossier.

En ook al heb ik het op het werk heel druk, ik ben direct in de pen geklommen om deze dwaling aan de kaak te stellen.

Manlief zal de brief vanavond wel boven z’n bed willen hangen, naast die bon van De Bezorgbeer.