Borsten op bestelling

Hoe vertel je een kind van 5 dat z’n moeder naar het ziekenhuis moet, geopereerd gaat worden en nieuwe borsten krijgt omdat haar eigen borsten ziek kunnen worden? Nou, eigenlijk gewoon zoals we alle andere onderwerpen ter sprake brengen: in Jip en Janneke taal en veel herhalen. En het pas ter sprake brengen wanneer hij er zelf om vraagt. Thuis hebben we het regelmatig over mijn doktersbezoeken: “mamma, krijg je je bloed nog terug van de dokter?” “Mamma kun je niet naar mijn dokter gaan? Die woont toch veel dichterbij.” 

M’n zoontje weet nu ook dat ik na de vakantie naar het ziekenhuis ga voor een operatie. Hij is vorig jaar aan z’n keel- en neusamandelen geholpen, dus geopereerd worden in een ziekenhuis zegt hem wel iets. Maar dat z’n moeder plastic borsten krijgt, daar was ie toch wel even stil van. Om vervolgens in schaterlachen uit te barsten. “Maar dan ga je herrie maken als je plastic zakjes in je borsten hebt!” Ja, dat krijg je ervan als je plastic boodschappentasjes in het zicht laat slingeren, op belangrijke momenten.

Ik heb m’n moeder dus maar gevraagd of ik 1 van haar oude protheses (model kipfilet) mag lenen. Als de plastic borsten weer ter sprake komen, kan ik in ieder geval beter laten zien wat de dokter onder m’n vel gaat stoppen. En dat ma echt niet met ritselende Aldi, Lidl of AH-tasjes verder door het leven hoeft. 

Nu september steeds dichter bij komt, en daarmee ook de datum van mijn operatie (nee, datum is nog niet bekend), merk ik dat ik van veel zaken wat afstand neem. Zo wil ik voorlopig geen buitenlandse reizen maken voor mijn werk, en een aantal grote projecten wil ik pas na november opstarten. Afreizen naar Utrecht, Rotterdam of Dordrecht voor mijn vrijwilligerswerk doe ik ook even niet. Op die manier probeer ik de rust te creëren die je toch wel nodig hebt.

Ik merk nu ook dat ik vaker denk, als ik iemand hoor klagen over lange files, een vervelende collega of de slanke lijn die maar niet wil komen: “waar maak je je druk om, er zijn belangrijker dingen!”

Het is niet zo dat je je afsluit , maar meer dat je voorrang geeft aan je naaste familie en vrienden. Dus eerder naar huis, omdat je weet dat manlief graag voetbal wil kijken bij vrienden. Wat vaker langs bij je ouders. En heel bewust de verjaardag van kindlief vieren. Dat hebben we wel 3 keer gevierd, maar dat is vandaag de dag geloof ik geen uitzondering.

En wanneer ik dan al die kids op een snikhete zolder achter de Playstation zie (probeer zo’n gloednieuw verjaardagskado maar eens uit te zetten), of wanneer het zoontje van vrienden trots z’n zwemdiploma laat zien of wanneer ik een pasgeboren tweeling zie, van wie het wonder is dat ze er überhaupt zijn, dan denk ik: “dit is pas belangrijk, dit is wat er echt toe doet.”