Borsten op bestelling

Het lijkt wel alsof ziekenhuizen het erom doen. Elke keer weer iets in de logistiek veranderen, waardoor je steeds weer voor verrassingen komt te staan. Net als in de supermarkt; sta je voor het schap waar normaal gepsproken de suiker staat, liggen daar nu ineens de eieren.

Om 9 uur moest ik me melden voor de MRI-scan, en werd verwezen naar een andere wachtruimte dan gewoonlijk. De dame die me kwam ophalen bracht me een ruimte binnen met zo’n makkelijke stoel voor prikken/bloedafname. “Ik hoef vandaag geen bloed te laten prikken,  hoor”, zei ik nog. 

De mevrouw legde uit dat het voor de infuusnaald van de MRI was, en dat ik alvast mijn bh uit kon doen, dan kon ik straks direct op het apparaat. Nou, ik dacht van niet.  Ik ga toch niet met m’n gemoed bungeld op m’n knieën door de gangen banjeren op weg naar de MRI. En in een kort shirtje op het MRI apparaat liggen, was ik toch echt niet van plan. “Nee hoor, ik kleed me straks gewoon om.”

Vervolgens zat ik een half uur met infuusnaald in mijn arm te wachten tot ik aan de beurt was. Gelukkig heb ik geen angst voor naalden, maar stel je voor dat je niet goed tegen naalden/bloed kan.  Ik had het ook minder erg dan die mevrouw die met bed en al zomaar werd geparkeerd in de gang, om te worden opgehaald voor een onderzoek.

Toen ik uiteindelijk werd opgehaald voor de MRI heb ik er wat van gezegd, dat ik het niet prettig vond om zo lang op de gang te wachten met een infuusnaald in m’n arm. “Oh, dat is met dit type naald niet erg hoor”,  zei een van de verpleegsters nog. “Ja, maar IK vind het wel erg.”

De andere verpleegster verontschuldigde zich netjes, en legde uit dat ze door bezuinigingen minder mensen hebben om te prikken. Alles goed en wel, denk ik dan, maar behandel patiënten als mensen, en niet als onderdeel van je logistiek proces. Leg uit waarom de dingen gaan zoals ze gaan, of waarom iets langer kan duren dan normaal. Dat maakt het voor iedereen makkelijker.

De scan zelf verliep prima. De uitslag volgt over 2 weken.

Morgen staat mijn jaarlijkse MRI scan op het programma. Een gek idee dat het hoogstwaarschijnlijk de allerlaatste zal zijn. Sinds de MRISC studie in 2001 is gestart heb ik elk jaar zo’n scan ondergaan. Zeker bij jonge vrouwen is met een MRI scan beter te zien of je borstkanker hebt, dan met een mammografie. Tot nu toe is de uitslag van mijn MRI steeds goed geweest. Vorig jaar dachten de artsen wel iets te zien, dat er voorheen niet zat. Maar op een aanvullende echo en de mammografie was niets te zien. Omdat het toen een nieuw MRI apparaat was, veel gevoeliger dan de vorige, is het hopelijk een vals positieve uitslag geweest. Op 29 juli weten we meer.

Zoals altijd maak ik me niet zo heel druk om de MRI zelf. Je meldt je een half uur van de voren, krijgt een infuus met contrastmiddel en ligt zo’n 15 minuten doodstil op je buik in een apparaat dat veel herrie maakt. Het onderzoek doet geen pijn. Ik ben alleen wat onthand, doordat ik m’n bril moet afzetten. En het nieuwe apparaat ligt niet zo prettig, omdat je met je hoofd naar beneden op een soort steun moet liggen (zie foto). Bij het oude apparaat ging je eerst met je hoofd naar binnen en kon je op de zijkant van hoofd gaan liggen (links of rechts). Veel prettiger. Maar blijkbaar dachten de makers van het nieuwe apparaat daar anders over. Of werden veel vrouwen claustrofobisch als ze eerst met hun hoofd het apparaat in gingen.

Maar ach, het nieuwe apparaat is gevoeliger. Dat is toch het belangrijkste. En toch ook wel een lekkere, katoenen joggingbroek en een ruimvallend katoenen t-shirt. Want in je sexy string en een flodderhemdje op zo’n apparaat moeten klimmen en vervolgens half bloot blijven liggen is toch wel wat minder.