Borsten op bestelling

Ik kon het niet laten. Vandaag heb ik tóch geschaatst. Niet op m’n noren, maar op oude kunstschaatsen die nog van mijn moeder zijn geweest. Van de week was ik al met kindlief op het ijs geweest, gewoon even voelen hoe ijs ook al weer voelt onder je voeten. En gisteren, met dat heerlijke winterzonnetje had ik echt spijt dat ik zelf m’n schaatsen niet bij me had. Vandaag stond er een schaatsmiddag met vrienden en de kids op het programma. Gewoon op de plaatselijke vaart, met een slee voor de allerkleinsten, glij-ijzers voor de iets oudere jongens, en warme chocomel en broeder na afloop. Manlief hebben we de hele middag niet gezien. Ook al is het topdrukte deze maand voor zijn bedrijf, hij moest en zou toch wat schaatskilometers maken. Geef hem eens ongelijk. En ook al kon ik zelf slechts een paar metertjes maken, het was perfect. Een schaatsweekend om weer jaren op te kunnen teren. Natuurlijk was ik bang om te vallen, maar de lol die de kids hadden, maakte dat ik die angst vergat. Dus toen ik bij het maken van een foto ineens op m’n achterwerk lag, schrok ik niet eens. Wel had ik in een reflex m’n hand uitgestoken om op te steunen (niet die met het fototoestel!). En aangezien daar wat meer gewicht op kwam, dan de laatste keer dat ik op de schaats stond, zit ik nu toch met een beurse pols dit stukje te tikken.

Benieuwd wat de baas daar morgen van zegt, als blijkt dat ik daardoor mijn eerste vakantiedag van het jaar moet opnemen….

Het is in jaren niet zo koud geweest, en zelfs hier in het westen van het land vriezen de sloten en vaarten dicht. Dus m’n schaatsgenen beginnen zich te roeren. Het is lang geleden dat ik m’n noren heb aangehad, laat staan dat ik op natuurijs heb geschaatst. Voor mijn gevoel konden we vroeger als kind elke winter wel schaatsen. Nu vindt kindlief het een wereldwonder, dat hij zomaar op bevroren water kan staan. Morgen staat hij voor het eerst van z’n leven op de schaats. Een historisch moment. Zelf durf ik het niet aan. Stel dat ik val en m’n ‘tijdelijke frontje’ raakt lekt. Ik leg het historische moment wel vast op video. En na afloop zorg ik ook wel voor de warme anijsmelk. Daar kan ik me tenminste geen buil aan vallen.