Borsten op bestelling

Omdat m’n herstel goed lijkt te verlopen ben ik vorige week begonnen weer wat achter mijn pc te werken. Eerst alleen nog maar wat surfen, want ik heb gemerkt dat mijn concentratie veel minder is dan voor de operatie. Maar het lukt me inmiddels prima om 2 uur achter de pc mijn hersens weer te gebruiken. Wel ga ik tussendoor regelmatig verzitten of pak iets uit m’n bureau. Ik kan nu mijn vrijwilligerswerk voor de werkgroep erfelijkheid weer oppikken. De afgelopen maanden heb ik daar bewust wat afstand van genomen. Maar nu ben ik er wel weer aan toe iets nuttigs te doen. En wanneer ik mijn laptop weer zelf kan tillen komt daar ook gewoon mijn werk weer bij. Ik ben alvast begonnen een Engelse roman te lezen, dan kan ik testen of m’n kennis van het Engels niet ergens in de operatiekamer is achtergebleven.

Vanmiddag heb ik een officieel bezoek gehad van ‘De Ziekendienst’ van de jongerenvereniging, waarvoor ik meer dan 20 jaar vrijwillerswerk heb gedaan. Een vreemd idee. Elke maand lees je in het maandblad van de vereniging bij wie ze zijn langs geweest. En meestal associeer ik die bezoekjes met doodzieke mensen, of mensen met wie het heel slecht gaat. “Ooh, heb je het al gehoord van zus en zo?” of: “het gaat niet goed met die en die”. Maar ik voel me helemaal niet ziek! Sommige mensen mogen dan wit wegtrekken als je vertelt dat je geopereerd bent in een speciaal ‘kankerziekenhuis’, maar in feite is er niets met me aan de hand. Ja, een technisch mankement aan m’n genen. Maar ik ben er níet ziek van geworden. Gelukkig maar, want nu was het bezoek van de ziekendienst gewoon gezellig. Beetje thee, koekje erbij en lekker keuvelen in het zonnetje.